Maldita coctelera. Me ha borrado tod lo que tenia escrito. Asi que
ahora mia manos vulven a volar sobre el teclado. Otra vez solas, no las
controlo. Porque hoy sigue siendo hoy. Sigue sonando categorico. Y para
mi sigue teniendo significado. Demasiado.

Hoy es 13 de febrero.Se que dije que tendria que tomarme n descanso
forzado, y asi sera a partir de este. pero por enesima vez tengo que
repetir que hoy es hoy. Hoy hace dos años. Se que no va a leerlo, es
algo imposible. Realmente imposible. Asi que para que escribo? Como
homenaje? Para que el mundo sepa que estoy haciendo un homenaje? Para
saberlo yo? No lo se.

Solo se que necsitaba escribirlo, hablarlo. Pero en mi idioma, porque
no siento la necesidad de que se me entienda. Quizas porque no quiero
que me entiendan.

Me he dado cuentas a las doce y veinte de que emepzaba a ser hoy. De
que fecha era. Eso significa, como siempre dormir mal. Lo siento, me
afecta.

Solo queria dejar constancia de que es 13 de febrero.

Cuando en un par de minutos apague el cacharro este y me dirija a la
bibliotecatendre que dejar todo esto a un lado, quizas para recuperarlo
mañana, cuando ya este libre para pensar. Pero hoy no me lo puedo
permitir, aun me quedan dos examenes. Y cuando te duele el aparato
respiratorio (es donde suelen afectarme estas cosas) no se puede
estudiar. No se puede hacer nada. Solo recordar, como ahora. Y tendra
que ser mañana con el traje de superheroina, con bolsas de basura y
demas complementos, cuando puede que le de permiso para que me afecte.
Porque ahora no me lo puedo permitir.

Aqui no hay humor, no puedo permitir que haya ni tan siquiera ese mal humor caracteristico de los pre-examenes.

Ama, zure mina dut. Bi urte pasa dira, baina ez nago ziur atzo izan bazen edo inoiz ez bada gertatu. Zure mina dut.